BOFKONT!

Lieve allemaal,

Wat kan het leven toch mooi zijn!
Vorige week had ik een weekje vrij gepland. We dachten eraan om het Pieterpad te vervolgen of misschien zou ik een paar dagen naar zus Olga gaan. Dat is allemaal niet gebeurd, omdat we een last-minute naar Egypte hadden geboekt.
Het paste allemaal precies. De avond voor vertrek, zijn we naar Theo en Ilse in Nijmegen gegaan om te slapen, zodat we ‘s nachts richting vliegveld Düsseldorf konden gaan. Daar vertrok het vliegtuig om 8 uur. Zo zaten wij ‘s middags in de Egyptische zon. Het waaide wel enorm en wat jammer was, de rode vlag hing uit bij de zee….Dat betekent dat je de zee niet in mag, althans niet bij het rif. Ook was er af en toe bewolking, maar dat is daar totaal niet erg. Sowieso omdat het anders erg warm is en omdat je zo dicht bij de evenaar zit, verbrand je snel.

Heerlijk om te acclimatiseren.  Wat geweldig dat je op een strandbedje zo lekker je boek kan lezen, lekker relaxed!
Na 2 dagen ging de vlag naar beneden en zijn wij het water in gegaan. Dat blijft altijd weer zo fascinerend. Dat je zomaar tussen al die mooie vissen mag zwemmen, zo super!!
Op een gegeven moment zwem ik een eindje alleen en in zie toch ineens een mooie grote vis!! Ik blijf een beetje op dezelfde plek hangen om hem te bewonderen. Af en toe komt ie richting mij en ik zie zijn mooie kleuren, maar ook zijn tanden. Dit moet Wim ook zien!! Ik roep Wim en hij komt naar mij toe zwemmen. Ik wijs naar de vis en Wim gaat gelijk foto s maken. Hij duikt nog even wat dichter naar hem toe om hem goed erop te krijgen. Zo gaaf dat we hem samen hebben gezien.
Boven gekomen laten we de foto aan de life-gard zien. That’s the triggerfish! Very dangerous!!  Nee joh……..slik……..oeps……
We moesten er even van bijkomen….
Op de vlonder stonden we de zee over te kijken en dan zie je ook de schildpad heen en weer zwemmen. Super gaaf, ik blijf het zeggen. Excursies hebben we niet gedaan, dat weten we nu wel.

Luieren. luieren en nog eens luieren. We zijn wat opgetrokken met Italianen die geen Engels konden. En ja…ons Italiaans is ook niet alles, ha ha….

Maar het klikte en met handen en voeten kom je een eind. Toen we de koffers hadden gepakt en gedag gingen zeggen, zeiden ze…oh no!! Handen schuddend….Ciao, ciao….

Wij gingen nog even op het terras een bak koffie scoren, komt die Italiaan naar ons toe,….foto? Dus wij weer mee en met elkaar op de foto, zo leuk!! Wij weer terug naar de koffie. Zitten net, komt die Italiaanse eraan met pen en papier…..Facebook? Ach wat ontzettend leuk! Dus wij namen uitgewisseld en daarna een dikke hug met alweer een Ciao. Wim en ik keken elkaar aan en we hadden allebei kippenvel. Wat bijzonder is dit!!

Het wordt vaak als irritant ervaren die Egyptenaren die aan je bedje dingen komen verkopen. Ach, ik begrijp het wel. Die “rijke” toeristen die alleen maar liggen te bakken in het zonnetje.
Op dag 1 komt er een jonge knul bij onze bedjes vertellen dat hij DR. Fish is en vraagt of we een voeten bad met vissen willen ervaren. Na een leuk gesprek zeggen we geen interesse te hebben en weg is hij. Op de laatste dag zien we hem weer lopen en ik zeg nog tegen Wim, die dringt niet aan. Zo moeten ze het eigenlijk allemaal doen. Dus we roepen hem om een afspraak te maken en we raakten aan de praat. Over Egypte, zijn studie, zijn vriendin….dat ie volgend jaar wil gaan trouwen enz. Een super leuk en fijn gesprek met die Bimo. En ik zeg, wij hebben 3 zonen van ongeveer dezelfde leeftijd. Je had onze zoon kunnen zijn. Zegt hij…my mother and father in Holland. Een schatje!!Dus een foto met onze “zoon” kon niet uitblijven. We zouden elkaar opzoeken op Facebook. Eenmaal terug in Nederland  hebben we al snel contact via Messenger, echt super leuk! (btw..ok met de Italianen) Wie weet zien we elkaar nog eens. Wat mij betreft sowieso ieder jaar een weekje Egypte 🙂

En ja, wat een geluk dat we een weekje weg konden, want vorige week maandag is mijn schoonmoeder, na een bezoek aan de huisarts, met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ze kon aan 1 kant niets meer zien. Ze bleek ontstoken slagaderen bij haar slapen te hebben. Daar kwamen ook al haar andere klachten vandaan. Als je er niet op tijd wat aan doet, kan je blind worden. Nu maar hopen dat de prednison haar werk goed doet. Maar omdat pa niet alleen thuis kon blijven, moest hij ergens in een verzorgingshuis. Dat werd het Bieslandhof. Ma die knapte wel weer aardig op en mocht vorige week donderdag weer naar huis. Ze heeft s avonds bij ons gegeten en het ging eigenlijk wel oké met haar.  De volgende ochtend is ze met de ambulance afgevoerd…..ze had een lichte beroerte gehad. Tjonge jonge, het valt niet mee voor ze. En samen met Ar en An, proberen wij er zo veel mogelijk te zijn voor ze. Gesprekken, bezoekjes, boodschappen, wasjes….ja dat hoort er allemaal bij.
Ma is dinsdagmiddag weer thuisgekomen (waar wij niet blij mee zijn). Ze mag niet meer zonder rollator lopen! Gelukkig luistert ze wel naar de arts…..
Wim en ik zijn zaterdag naar pa toegelopen en met hem op de Markt in Delft een terrasje gepakt. Heerlijk om hem te zien genieten. “Hier heb ik gewoond en daar zat het café en daar het bakkertje……
Was even heel fijn. Ik zei nog tegen hem, “wat een fijne bijkomstigheid dat u nu in Delft zit”. “Dit hadden we anders niet zo snel gedaan”. Hopelijk ziet hij het ook zo……

En zo vliegen de weken voorbij. Op naar het voorjaar!!

Liefs,
Yvon.